Dependency Injection: Go'da Bağımlılık Enjeksiyonu Yöntemleri

irfo · Salı saat 06:51'de

Go dilinde Dependency Injection (DI), nesne yönelimli dillerdeki kadar karmaşık değildir. Go'nun "interface" yapısı o kadar esnektir ki, çoğu zaman büyük framework'lere ihtiyaç duymadan, sadece doğru yazılım tasarımıyla bağımlılıkları yönetebilirsiniz.
Go dünyasında DI, kodun test edilebilirliğini artırmak ve bileşenler arasındaki sıkı bağı (tight coupling) çözmek için kullanılır.

1. Manuel Bağımlılık Enjeksiyonu (Constructor Injection)

Go'da en yaygın ve önerilen yöntem budur. Bir struct oluştururken ihtiyaç duyduğu bağımlılıkları bir "Constructor" fonksiyonu (New...) aracılığıyla geçmektir.
Go

Kod:

type MessageService interface {
    Send(msg string) error
}

type EmailService struct{}

func (s EmailService) Send(msg string) error {
    fmt.Println("Email gönderiliyor:", msg)
    return nil
}

type UserHandler struct {
    service MessageService // Bağımlılık burada tanımlı
}

// Constructor: Bağımlılığı dışarıdan alır
func NewUserHandler(s MessageService) *UserHandler {
    return &UserHandler{service: s}
}

2. Neden Interface Kullanmalıyız?

DI'nın temel amacı, somut tipler (concrete types) yerine interface'lere güvenmektir. Bu sayede test yazarken gerçek bir veritabanı veya API yerine kolayca "Mock" nesneler kullanabilirsiniz.

Go Atasözü: "Accept interfaces, return structs." (Interface kabul et, struct döndür.)

3. Otomatik DI Araçları (Frameworks)

Proje büyüdükçe, onlarca servisi manuel olarak birbirine bağlamak (wiring) sıkıcı ve hata payı yüksek bir işe dönüşebilir. Go ekosisteminde iki ana yaklaşım vardır:

A. Google Wire (Compile-time DI)

Google tarafından geliştirilen wire, çalışma zamanında (runtime) yansıma (reflection) kullanmaz. Bunun yerine, bağımlılık ağacını analiz eder ve sizin yerinize normal Go kodu üretir.

Avantajı: Hataları derleme zamanında yakalarsınız. Performans kaybı sıfırdır.
Dezavantajı: Ekstra bir kod üretme (code generation) adımı gerektirir.

B. Uber FX (Runtime DI)

Uber'in geliştirdiği fx, uygulama ayağa kalkarken bağımlılıkları yansıma (reflection) yoluyla çözer.

Avantajı: Çok esnektir, modüler yapıyı kolaylaştırır.
Dezavantajı: Hatalar uygulama çalıştıktan sonra ortaya çıkar ve yansıma nedeniyle çok küçük bir performans maliyeti vardır.

4. Bağımlılık Enjeksiyonu Yöntemlerinin Karşılaştırması

Yöntem	Karmaşıklık	Test Edilebilirlik	Kullanım Alanı
Manuel DI	Düşük	Çok Yüksek	Küçük ve Orta Ölçekli Projeler
Google Wire	Orta	Çok Yüksek	Büyük, Performans Odaklı Projeler
Uber FX	Yüksek	Yüksek	Çok Modüler, Kurumsal Mikroservisler

5. Pratik Bir İpucu: Fonksiyonel DI

Bazen sadece bir fonksiyonun bağımlılığa ihtiyacı olur. Bu durumda tüm yapıyı değiştirmek yerine yüksek mertebeden fonksiyonlar (higher-order functions) kullanabilirsiniz:

Go

func GreetUser(db DB) func(w http.ResponseWriter, r *http.Request) {
return func(w http.ResponseWriter, r *http.Request) {
user := db.FindUser(1)
fmt.Fprintf(w, "Merhaba %s", user.Name)
}
}

Özet

Go'da DI'ya başlarken önce manuel yöntemi ve interface kullanımını iyice kavramak gerekir. Projeniz "bağımlılık cehennemine" dönmeye başladığında google/wire gibi araçlara geçmek en sağlıklı yoldur.

Dependency Injection: Go'da Bağımlılık Enjeksiyonu Yöntemleri

irfo

1. Manuel Bağımlılık Enjeksiyonu (Constructor Injection)​

2. Neden Interface Kullanmalıyız?​

3. Otomatik DI Araçları (Frameworks)​

A. Google Wire (Compile-time DI)​

B. Uber FX (Runtime DI)​

4. Bağımlılık Enjeksiyonu Yöntemlerinin Karşılaştırması​

5. Pratik Bir İpucu: Fonksiyonel DI​

Özet​